Yazarlar

Ben 23, eşim 21 yaşındayken birbirimizi severek aşk evliliği yaptık. İki kızımız oldu.
 26 yıl evli kaldıktan sonra, 6 yıl önce boşandık.
Evliliğimizin son 10 yılında ailevi sorunlar nedeni ile mutlu değildik.
Eşimin ailemi dışlaması, onlarla hiç görüşmemesi ayrılmamızın temel nedeniydi.
Boşandıktan sonra eşimle birçok kez barıştık, son olarak bir yıl önce yine ayrıldık.
Bu defa, neden bayram tatilinde eşimin beni ve kızlarımızı bırakıp ablasıyla tura katılmasına gösterdiğim tepkiydi.
O da ilişkiyi noktaladı, geri adım atmadı.
Eşim, evliliğimizin son yıllarında, onu aldattığımdan şüphelenmekle birlikte kesin bir delil tespit edememişti.
Oysa ben onu gönül bağı olmadan aldatmıştım. Gerçekten ben eşimden başka hiç kimseye aşık olmadım.
Eşim boşandıktan sonra ihanetimi öğrendi. Birbirimizi çok sevdiğimiz için bu yanlışıma katlandı.
Yeniden nikâh yapmamı istedi.
Ancak, ben de ondan bazı adımlar atmasını bekledim, kabul etmediği için nikâh yapmayı savsakladım.
Annemin çok kritik bir operasyonu sırasında benim yanımda olmasını istedim, ama eşim maalesef yine yanımda değildi.
Aile yakınlarıma maddi yardımda bulunmamı istemiyordu, bundan çok rahatsızlık duyuyordu. Oysa onlara bir yılda yaptığım yardım, benim bir aylık gelirimin yarısını geçmiyordu.
Şimdi ise bir yıldan beri eşime yeniden nikâh yapacağımı, tüm isteklerini koşulsuz yerine getireceğimi, onu çok sevdiğimi yazılı ve sözlü ifade etmeme rağmen, onu ikna edemedim.
Ben iki kızımla birlikte yaşıyorum, ama eşimin boşluğunu her geçen gün daha çok hissediyorum.
Çok mutsuz ve huzursuzum.
Eşimi ikna etmek için aracı koyduğum kişilere de ret yanıtı verdi. Her gün, ne yapsam da eşimi yeniden evlenmeye razı etsem, sorusuna yanıt arıyorum.
Çok kızsa, öfkelense de, hâlâ beni sevdiğine inanıyorum.
Onsuz bir hayat düşünemiyorum.
Bana yol göstermenizi bekliyorum.
Rumuz: Kaderim

Aranızdaki en önemli mesele, ailenizle eşinizin uyum sağlayamaması olduğu ortada.
Bir de şu yönden düşünün, eşinizin ailenize karşı bu tepkili tutumu, ailenizin onu onarılmaz şekilde kırması olamaz mı?
Siz de üstüne gidiyorsunuz, onu bir anlamda zorluyorsunuz. O tekrar evlenmenizi istediğinde, ondan beklediğiniz bazı adımlar dediğiniz yine ailenizle ilgiliydi. İstemeyince nikâhtan kaçınmışsınız.
Şimdi ise pişman olmuş, her türlü koşulu kabul edecek hale gelmişsiniz. Ama sanırım eşiniz çok kırgın.
Ailenizi hep ön planda tutmanız, onunla hep bu nedenle kavga etmeniz, onu bıktırmış olmalı.
Eşinizi anlayıp dinlemeden kendi koşullarınızı şart koşmanız çok anlamsız ve haksız.
Sanırım onu tekrar kazanmanız oldukça zor görünüyor.

Sara hastasıyım hiç dostum yok

Sevgili ablacığım benim hiç arayıp soranım, konuşup görüşeceğim kimsem yok.
Nedendir bilmem, eski dostlarımla yeniden görüşmek istesem de olmuyor.
Benim doğuştan epilepsi yani sara hastalığım var, araba kullanamıyorum. Tahmin ediyorum ki, kullanabilsem çok dostum olurdu. Bir zamanlar kafelere giderdim ama oralarda da karşılaştığım dengesiz insanlar yüzünden yıllardır gitmiyorum.
Gitsem de yabancı gibi hissediyorum kendimi. İnsanın arkadaşsız yaşaması kolay değil. İnternet olmasa ne yapardım bilmem.
Rumuz: Üzgün
Anlatmak istediğin, son zamanlarda insanların giderek daha çok menfaatperest oldukları, dostlukların, arkadaşlıkların bile menfaate dayandığı ise, sana hak vermeden edemem. Gerçekten eskiye oranla arkadaşlıklar, dostluklar şimdilerde çok yüzeysel oluyor.
Eskisi gibi arkadaş deyip, sırtını dayayabileceğini, güvenebileceğini düşündüğün birilerini bulmak çok zor. Bunu sara hastası olmana ya da araba kullanamamana bağlamamalısın. Bugün artık maddi gücü yüksek insanların çevrelerinin çok daha kalabalık olduğunu görüyoruz. Ha! bunlar gerçek dostlar mı, orası da meçhul!